BLOG #14: Projectreis Suriname 2020

Het is 4 juli 2020. Dag van vertrek uit Suriname
De lock-down betreffende het luchtruim van Suriname is opgeheven en de KLM mag weer passagiersvluchten op Paramaribo uitvoeren. Wow, wat een wonderlijke tijd heb ik meegemaakt in Suriname. Na het intreden van Corona op vrijdag 13 maart zijn er allerlei maatregelen in het maatschappelijke leven getroffen. Van alles en iedereen overal ontsmetten, sluiting van winkels tot en met het instellen avondklok. Ofwel na een bepaalde tijd was de openbare straat verboden terrein. Bizar dat wereldwijd dergelijke maatregelen ook zo werden ingevoerd. Dus Suriname stond daar niet alleen in.

Ook het sociale werk voor vereniging AANEEN, mijn reden van bezoek aan Suriname, werd aangepast naar deze nieuwe pandemie. Nieuwe samenwerkingen met partners die zich inzetten voor preventie verdere verspreiding van deze vreselijke ziekte, ontstonden spontaan en on the spot. Een roerige tijd, waarin ook nog eens een spannend momentum in de vorm van de vijfjaarlijkse volksverkiezing plaatsvond. Van alle kanten werd ik gewaarschuwd voor eventuele outbreaks van aanhangers van rivaliserende politieke partijen. Historisch.

Veel mensen waren aan vernieuwing toe. De verkiezingsdag zelf verliep uiteindelijk vrij vlekkeloos. Mensen van alle politieke kleuren stonden zij aan zij om hun eigen stem uit te brengen.
Op de uitslag zou nog enige tijd gewacht moeten worden, door de commotie die ontstond omtrent het tellen van de stemmen.
De wildste verhalen deden de ronde.. Het werd wel snel duidelijk dat na 10 jaar Suriname een nieuwe president zou krijgen.

Suriname

Suriname.. een land met veel kleurrijke gezichten. En zo ook de vele verschillende kleurrijke meningen. Toch allen in 1 en hetzelfde land.
Allemaal nodig om er een veilig, voorspoedig en vredig land van te maken.
Net zoals de verschillende vlaggen van de politieke partijen waaien, zo zou er, met de nodige vrije ruimte om te bewegen en te zijn, samengeleefd kunnen worden.
Uit liefde voor dit land blijft AANEEN de verbinding tussen Nederland en Suriname onderhouden en de helpende hand reiken naar kwetsbare mensen daar..

Tot slot, toon jij ook jouw AANEEN-schap?
Word lid!
Dat zou lief zijn..
Over liefde gesproken.. Deze heb ik daar ook mogen vinden. Hihi.. We hebben de Corona-crisis in ieder geval samen overleefd, dus ja… Ready for the next one!

Palmira Lieuw
Directeur AANEEN

BLOG #13: In Suriname staat een Huis…

25 November 1975

In dat jaar was ik drie jaar oud, waarvan 2 jaar al wonend in Nederland na verhuisd te zijn vanaf Paramaribo. Op bovenstaande dag kreeg Suriname van ‘Ouder’-land Nederland de Onafhankelijkheid.
Suriname was honderden jaren lang het kind van Nederland geweest, met heel veel ups en nog veel meer downs.

De Nederlandse cultuur is daardoor zo doordrongen gebleven in Suriname, onder meer te herkennen aan de Hollandse bouwstijlen van huizen, het gebruik van de Nederlandse taal als voertaal. Ja, zelfs tot aan inrichting van het volksparlement.

Het NOS journaal op Surinaamse televisie
Nederland en Suriname

Onbewust, bewust, is de connectie tussen Nederland en Suriname anno 2020 nog hoorbaar, voelbaar en zichtbaar.

Naast het dagelijkse Nederlandse NOS-Journaal met de nieuwste actualiteiten zijn er voldoende lokale Surinaamse programma’s die volledig in het Nederlands zijn.

De +- 1500 Nederlandse stagiaires die elk jaar naar Suriname komen en hier vooral op de fiets naar hun stageplaats gaan, hoeven daarom geen nieuwe buitenlandse taal aan te leren, daar Nederlands, met name in essentiële instellingen, de officiële taal nog is.

Nu ik weer live hiervan getuige ben tijdens mijn verblijf voor vereniging AANEEN in Paramaribo, en de Nederlands-Surinaamse verstrengeling ervaar, blijf ik het vreemd vinden dat er te weinig (openlijke?) kennis is bij de gemiddelde Nederlander over deze gedeelde geschiedenis.

Nederland en Suriname hebben een speciale band.
Een band die verdergaat dan de rotishop op de hoek in Amsterdam of de viering van 1 Juli, Afschaffing Slavernij. Onvoorstelbaar dat het tot slaaf maken van mensen en hun kinderen wettelijk geregeld was.

In vrijwel elk Surinaams gezin stroomt er Nederlands bloed door de aders van de mensen.
En/of zijn er Nederlandse bloedverwanten.
Moeten we ons daarvoor schamen?
Ik denk het niet.

Laten we koesteren wie we zijn geworden met alle opgedane leerervaringen.
Met de rijkdom van diversiteit, gebundeld tot respectvolle eenheid in verscheidenheid.

En laten we elkaar vooral niet miskennen. Mis je kennis over de ander, neem dan de moeite en leer meer over diens achtergrond. We zijn deel van Elkaar.

Sranantongo leren bij AANEEN

Noot; lijkt het je leuk , om de contacttaal van Suriname: ‘het Sranantongo’ te leren?
Doe mee met de (online) – cursussen Sranantongo van AANEEN!
Op elk niveau te volgen, mail voor meer: info@verenigingaaneen.nl

BLOG #12: Princess op de Erwt

Later als ik groot ben… Dan koop ik alles wat mijn hartje begeert! De prachtigste jurken… Vrije tijd… Vriendschappen, want ik ben megarijk. Ik eet de hele dag lolly’s en taart – want groente, getver. 😉  En ik woon net als een prinses in een heus kasteel. JA.

Haha, ontmoet bovenstaande wens van mij als 8-jarige 🙂
Oja, had ik ook gezegd dat ik dan de mooooiiisste van het land ben? …

Ja, de sprookjes van de gebroeders Grimm hadden duidelijk indruk op mij gemaakt in mijn kindertijd.
Ik kende ze dan ook door en door. Ze behoorden tot mijn leesmateriaal dat ik regelmatig tot mij nam voor het slapengaan of tijdens een willekeurig leesmoment midden op de dag.
Tja, de vrijheid van een kinderleven.

De ‘volwassen’ wereld die in deze sprookjes werd beschreven en verteld was wonderschoon, met steevast een prachtig einde.
Voordat je bij het slot van het (nu: voorspelbare , haha) verhaal kwam, was het wel oppassen geblazen.
Want gevaar was er wel alom, zij het van de loerende wolf in Roodkapje tot en met de jaloerse stiefmoeder in Assepoester (bij deze shout-out to all de lieve stiefmoeders, hoor).
Inderdaad, zelfs in kindersprookjes was niet alles rooskleurig.

Prinses op de erwt

Back 2 Life

Nu ben ik volwassen, althans voor de wet. Mijn leeftijd reikt al ver boven de 18 jaar, wat niet wil zeggen dat ik het kind in mij niet af en toe even ‘uitlaat ‘, hihi.
En in deze afgelopen periode lijkt het alsof ik in een realtime sprookje ben beland (!).
Picture this (ja, ik doe nu een beroep op jouw kinderlijke fantasie);

Mijn huidige adres is in een tropisch oord, gezegend met alle goeds uit de natuur, weelderige palmbomen, sierlijke struiken en geweldig mooie bloemen.
Het huis telt maar liefst 3 verdiepingen , verbonden door 2 stijlvolle trappen.
Op elke etage is er een volledige, uitgeruste keukenvertrek. Verdeeld over het statige pand zijn zo’n 33 gemeubileerde kamers met kraakwit beddengoed voor de gasten.

Alles in piekfijne staat, mede door de hand van het dienstmeisje.
De tuin huisvest het prachtige groen, geeft vruchten aan de bomen, en zorgt voor verkoeling bij het helderblauwe zwembad dat 24 uur per dag ter beschikking staat.
Mocht de natuurlijke, warme temperatuur teveel zijn.
Binnen in dit paleis, verkoelen plafondventilatoren, elk vertrek.

(Even checken, zijn jullie er nog of inmiddels veranderd in een afgunstige heks? haha 😉

De vriendelijke, toch sterke wachters bewaken mij met hun leven.
Een van ze heeft als neventaak, de verse diners te verzorgen en doet dat met verve.
Ze smaken heerlijk en zijn rijkelijk gevuld.Wow, nu moet ik mijzelf toch even in de bovenarm knijpen…

jongen voor gesloten deuren

Reality check

En toch, wat hierboven beschreven is, is geen sprookje. Het is echt mijn leven sinds 13 maart j.l. De dag dat Suriname met Corona te maken kreeg en het eerste dodelijke slachtoffer helaas te betreuren viel*.

Wat ertoe leidde dat het hotel waarin ik verbleef direct op slot ging ofwel bestaande bezoekers keerden halsoverkop terug naar het buitenland en nieuwe hotelgasten werden niet geaccepteerd. Het haastig, geschreven papieren printje bij de entree met: ‘ CLOSED’  erop zegt nu alles.

Daar ik voor het werk van vereniging AANEEN mij juist inzet in crisis-situaties – met name in Suriname – was er voor mij geen haast om te vertrekken. Ik zou eerder hier de helpende hand reiken waar nodig i.s.m. andere, voor mij bekende, Surinaamse hulporganisaties.
Echter dat hield wel in dat ik opeens, onverwachts de enige hotelgast was.

Vandaar het ‘Prinses op de erwt‘ gevoel.

Wat is dan die ‘erwt’ voor mij? …
Nu ik hier ben met alle luxe voorzieningen om mij heen, en eigenlijk helemaal alleen, doet het mij opnieuw beseffen dat sprookjes niet voor niks sprookjes heten.

Echte Rijkdom schuilt niet in materieel gewin.
Echte Rijkdom is niet in steen of in geld uit te drukken.
Echte Rijkdom wordt altijd met Anderen gedeeld, al moet je soms wel, net als ‘Remy, Alleen op de Wereld’, in stilte in jezelf keren.. Op de pauzeknop drukken en bij jezelf te rade gaan om dat te beseffen.

*Geschreven in loving memory aan Allen die de strijd tegen Covid-19 hebben verloren en Troost aan de nabestaanden.

BLOG #10: The Battle Is Not Over Yet…

6 Juni 2020. Alarmfase gaat in. Het is nummer zoveel in deze roerige tijden…
Er wordt druk gedebatteerd en gepubliceerd door het Covid-19 management team hier in Paramaribo.
Elke dag is er daar een live-briefing van op de nationale tv.
En vandaag hoort Suriname het bittere nieuws dat het aantal mensen met Corona explosief is gestegen van 10 naar 100 personen. Een opmerkelijke groei zo vlak na de verkiezingen.

Total Lockdown

Krssjjtt … hoor je dat?
Dat is het geluid van de duimschroeven die nog strakker aangedraaid worden: TOTAL LOCKDOWN, per 8 juni 2020. Nieuwe maatregelen worden toegevoegd aan de al bestaande.
Iedereen zonder een essentieel beroep als apotheker, dokter of kruidenier moet THUIS BLIJVEN. ‘Op de plaats rust!’, zoals overste Danielle Vieira vandaag in de persconferentie meldde.
Alles om deze pandemie in te dammen en ervoor te zorgen dat de medische sector niet nog verder overbelast raakt. Daarnaast is het aantal beschikbare beademingsapparaten in Suriname gewoonweg niet toereikend.

Bord met coronamaatregelen

Ook worden er weer leefregels geadviseerd om zo gezond mogelijk te blijven, met de nadruk op regels.
Voldoende water drinken, veel groente en fruit gebruiken, en voor lichaamsbeweging wordt een wandeling om je huis in je eigen tuin aanbevolen.
Het dragen van een mondmasker en afstand houden wordt al als vanzelfsprekend beschouwd.
Hoewel niet iedereen daarin gelooft.

Deze ‘Total Lockdown’ gaat voor 2 weken in tot 22 juni.
En toch voel ik aan mijn water dat deze termijn nog voor de verstrijk datum, wellicht, nog aangepast gaat worden… Wat is de overtreffende trap van total?
To be continued…

#blacklivesmatter

P.S.
Met alle respect.. Deze column draag ik op aan wijlen George Floyd… Ik ben me ervan bewust, als zwarte vrouw, hoe belangrijk het is om in vrijheid te leven.
We willen allemaal ademen.. nu meer dan ooit duidelijk geworden door Corona..
Dat zijn ziel in vrede mag rusten; dat er troost en wijsheid is voor alle nabestaanden; en dat ook in zijn naam respectabel vrijheidswerk wordt gedaan, wat naar een gelijkwaardige samenleving leidt voor iedereen.

Blog #8: Stemplicht? Stem Recht!

“Ik kan niet meer, ik kan niet meer.., ik kan niet meer…”
Dit is het enige antwoord wat ik nu mag verwachten als ik een willekeurig persoon in Suriname vraag ‘hoe gaat het ?’ Meer dan ooit is het algemene gespreksonderwerp van de dag, zowel bij jong en oud als wit en zwart, de uitslag van de 5-jaarlijkse verkiezing die hier morgen, maandag 25 mei, zal plaatsvinden.

Elke stemgerechtigde burger – degene die lichamelijk beperkt is, krijgt begeleiding – wordt opgeroepen te stemmen op de politieke partij die hij/zij prefereert. De Surinamers die pas vanuit het buitenland teruggekeerd zijn en verplicht 14 dagen door de overheid in quarantaine zijn geplaatst, krijgen via een mobiel stembureau de kans hun stem daar uit te brengen.

De politieke partijen hier hebben duidelijk hun eigen kleur en maken het straatbeeld nog bonter;

  • Paarse petjes van de NDP
  • Oranje vlaggen van de VHP
  • Geel-Zwarte t-shirts van de ABOP

Hun trouwe aanhangers bekennen letterlijk en figuurlijk kleur. En kleden zichzelf en hun huizen en auto’s met alle bijbehorende attributen aan.

Iedereen maar dan ook iedereen, lijkt de economische situatie in het land beu te zijn.
Met name de ondernemers, de werkende klasse en degenen die niet (meer kunnen) werken hebben het zwaar. Levensmiddelen zijn absurd duur.
Bestaande aflossingen op leningen worden aangepast naar de huidige koers. Dat houdt in dat als iemand ooit 1000 euro geleend had, er daarvoor in de ‘betere tijd’ 2800 srd terugbetaald moest worden.
En nu voor dezelfde lopende lening 10.000 srd moet terugbetalen, waardoor de maandelijkse aflospremie hoger is geworden.

Het zijn nu spannende tijden.

Ik ben al meerdere malen gewaarschuwd met ‘tan na oso / blijf thuis’. Nu niet puur in het kader van voorkomen Corona, maar wel voor de onrust die de verkiezingsuitslag op straat en in de maatschappij teweeg kan brengen.

Het is sowieso al bijzonder deze periode en de hele situatie rondom 25 mei live mee te maken.
De verkiezingen zijn hier namelijk 1x per 5 jaar.

Het merendeel van het volk is moe. Jongeren hoor ik al praten over eventuele migratie naar het buitenland, als hun favoriete partij zou verliezen, daar zij een betere toekomst voor zichzelf wensen.
Bereid om alles achter zich te laten, inclusief familie en vrienden.

Mi e begi gi Sranan – Ik bid voor Suriname.

Liefde voor Suriname

De extra weken die ik hier in het land ben, maakt dat ik nog meer van dit land ben gaan houden … de grond is zooo vruchtbaar. Alles wat je plant tiert hier welig.
Rondvliegende zaadjes meegenomen door bijen en/of de wind zorgen voor spontane tuinen ook op de erven van mensen. Met trots groeiende bomen en planten, die op hun beurt weer voor gratis groente en fruit zorgen.

Ik ben verliefd op de zekere, ongedwongen sfeer die er is. Wat vandaag niet kan, komt morgen.
De prachtige, kleurrijke blend van mensen maakt dat je ogen tekort komt om deze schoonheid van verschillende afkomsten te bewonderen.

Mi e begi gi Sranan, taki als den suma sa kon na wan, fu meki switi Sranan: KanKan.

Dat iedereen in Suriname AANEEN wordt om er samen een wereldplaats van te maken.

BLOG #7: Survival of the Fittest

Een koude kakkerlak hier.. een race-lopende rat daar.. 2 libellen hangen aan de lamp. Iets als .. (is het een vlinder of vleermuis) vliegt voorbij..
Suriname herinnert me eraan dat wij mensen ook onderdeel zijn van de natuur.
En de natuur bestaat uit allerlei diverse wezens.
Wel wonderbaarlijk.
Deze ontmoetingen met de dieren zijn voor mij persoonlijke en therapeutische live-sessies om over mijn angsten, voor alles wat oncontroleerbaar razendsnel kruipt en beweegt, heen te komen.
Had ik al gezegd dat er een groene hagedis (okay mini-hagedisje..) in mijn bed lag?

Spiritualiteit in de natuur

In deze Corona-tijd word ik meer en meer spiritueel. Het is het adagium: “If you can’t go outside, go inside”, iets wat vooral nu voor mij geldt.  Daarom zoek ik naarstig op het internet wat de spirituele betekenis is van deze dieren die ik, anders dan in mijn appartementje in Amsterdam, nu vrijelijk tegenkom. Haha. De informatieve teksten die ik vind zijn zeer bemoedigend hoor.
Ze sterken me eigenlijk in mijn ‘zijn’. Ze maken me blij, net zoals het schrijven van deze blo. Het delen van mijn verhaal doet. Vrijwel in elk “antwoord” op het net, schuilt de affirmatie: “Vertrouw op je innerlijke kracht, op de natuurlijke omstandigheden, en wees niet bang om te leren.”
Wauw, en ja zo steekt de natuur ook wel in elkaar.

Vrouw met logo AANEEN in handen

Alles is er in de natuur om te overleven: voedsel, zon, water en regen.
Er is ook gevaar op de loer waaraan we ten prooi kunnen vallen en waarvan we kunnen leren. De Corona-pandemie is nu één van deze vijanden.

De natuur laat zien dat je ook nooit alleen bent.. Overal is er leven; gezien en ongezien. Daarom gelooft AANEEN ook in de kracht van samen. En de ander, ook degene die “vreemd” voor je is, zien en waar nodig de helpende hand reiken.
Een mooie samenwerking is AANEEN daarom o.a. aangegaan met de Surinaamse stichting Amor Vitae, die de allerkwetsbaarste in de samenleving helpt waar mogelijk.

Noodzakelijk.

De Surinaamse economie

De huidige economische situatie in Suriname is namelijk zeer schrijnend voor de doorsnee dagarbeider, die gemiddeld SRD 2000,- als fulltime-loon ontvangt.
Op dit moment krijg je voor €1,- zo’n 15 Surinaamse dollars en de prijzen in de winkels zijn er ook naar, die worden continu aangepast. Een fles huismerk afwasmiddel kost hier gemakkelijk SRD 12,- en meer.
Dit zou hetzelfde zijn als je €12,- in Nederland voor zulke producten moet betalen met een normaal inkomen… absurd dus.

Survival of the Fittest.. Een eeuwenoud en natuurlijk selectiesysteem. Het klinkt bijna science-fiction, dus in gewone woorden komt het erop neer; hoe en wie overleven de meest uitdagende situaties?
Wie zijn het krachtigst?
En hoe word je dat?
Is dat als je gelukkig bent? Je in liefde leeft, je aan sport doet, gezond en genoeg eet ?
Of gewoon goede genen hebt geërfd ?

Veel dieren hebben als huidskleur de kleur van de omliggende omgeving waarin ze wonen overgenomen; dit zodat ze niet opvallen en worden aangevallen. En ook zo zelf hun eten ongestoord bij elkaar kunnen sprokkelen. Een perfecte manier van aanpassen dus.
Want een ding is zeker; flexibiliteit, ofwel het vermogen om je aan te passen aan de omstandigheden, zowel geestelijk als lichamelijk, mee te bewegen met alles wat op je pad komt in de richting van sterker worden en jezelf met die ervaring en kennis beschermen is de voorwaarde om verder te komen. Voor jou en alle toekomstige generaties.

Dieren weten dat al.
Nu wij mensen nog.

BLOG #11: Code RED

Hi, nice to meet you! Mijn naam is Palmira AANEEN, tenminste… voor de periode zolang code rood in Suriname geldt. Want wat is nu het geval?
Het Corona-cijfer hier in Suriname is in korte tijd explosief gestegen van enkele tientallen naar richting de 200 mensen die actieve, geregistreerde dragers zijn.
Uiteraard baart dit de regering de nodige kopzorgen en om deze pandemie in te dammen, zijn er weer nieuwe maatregelen genomen. Zo is besloten dat de 1e letter van je achternaam bepaalt op welke dag je boodschappen bij de winkel mag doen.

Code Rood: dagen en letters

  • Maandag: personen wiens familienaam begint met A,B,C,D,E
  • Dinsdag: familienamen met F,G,H,I,J
  • Donderdag: familienamen met K,L,M,N,O
  • Vrijdag: familienamen met P,Q,R,S
  • Zaterdag: familienamen met T,U,V,W,X,Y,Z
  • Woensdag en zondag zijn alle winkels dicht.

Vandaar dat ik vandaag, op maandag 8 juni 2020, besloten heb dat mijn nieuwe achternaam die van mijn werkgever is: AANEEN 😉 .

Geen werk, geen eten

Het is aan alle kanten te hopen dat deze voorzorgsmaatregelen, die voor zo’n twee weken gelden, hun nut zullen bewijzen. Want voor zoveel mensen geldt hier ook: geen werk, geen eten.
Vandaar dat er wel gesputter in de samenleving te horen is. Opmerkelijk is wel dat het straatbeeld van Paramaribo stukken rustiger en op bepaalde plaatsen doodstil is.
Het feit dat niet-essentiële’ zaken zoals kappers, kledingzaken en sportscholen helemaal niet open mogen, draagt daar ook aan bij.

Mijn gedachten en medeleven gaan natuurlijk uit naar degenen die direct met de ziekte te kampen hebben en met degenen die eraan overleden zijn.
Dus vanuit dat oogpunt probeer ik mij zo braaf mogelijk aan de bovenstaande voorschriften te houden. Met enige spanning blijf ik de ontwikkelingen en situatie hier volgen, zowel op financieel als gezondheidsgebied…

BLOG #6: Vreemde Eend in de Bijt

“Graag naar de Goopie markt,” roep ik naar de taxichauffeur!
In deze Corona-tijd probeer ik zoveel mogelijk verse groenten van de Surinaamse, zonnige bodem te kopen en zelf klaar te maken. En eerlijk is eerlijk, hier heb je niet het gevoel alsof je bij de juwelier bent wanneer je groente of fruit van het land koopt. Je krijgt gewoon een hoop in een goedgevulde zak; niks afgewogen toestanden.

Bij de bovengenoemde supermarkt kan je goed terecht, die ik trouwens als volgt uitspreek:
“Goooopie”,  lange “o” net als in ‘loop’ en een zachte ‘g’ net als in “ga”.
“De wat voor markt?” De taxichauffeur kijkt me wild verbaasd aan.
Dat verbaast mij weer niet, daar de meeste taxichauffeurs deze baan als tweede of zelfs als derde baan hebben en daarmee niet per se een ster zijn in het vinden van straten in Suriname.
Dus ik herhaal: “Goopie markt,” en probeer met wat aanknopingspunten en herkenningtips, zo goed en zo kwaad als het gaat, hem het adres te laten weten.

“Oooh, Gopi Markt! Dat bedoelt U.” Ja, die bedoel ik inderdaad, echter zijn uitspraak, en daarmee van alle andere Surinamers, en mijn uitspraak verschillen hemelsbreed.
Anders dan bij mij, klinkt zijn “o”, heel kort net als in ‘pop, en zijn “g” wordt veel harder aangedikt net als in het Engelse woord “gone”. Klinkt zowat als: “copy”. Haha.. eindelijk begrijpen we elkaar. Ik zag mijn heerlijk te maken maaltijd al helemaal in de soep vallen.

De Surinaamse taal

Gelukkig ziet de chauffeur door mijn gebruinde huid niet dat ik zwaar aan het blozen ben, want eigenlijk zou ik beter moeten weten hoe de Surinaamse taal klinkt. Mede door de Sranantongo lessen die ik al een aantal jaar in Nederland verzorg. Mijn Hollandse accent had het weer even “gewonnen” van mijn nieuwe Surinaamse tongval. Ik dacht dat ik na 8 weken al aardig geïntegreerd was.
Toch, who am I kidding! 😉  Tot nu toe is het voor de gemiddelde Surinamer van mijlenver al duidelijk dat ik hier niet woon.. The way I walk.. the way I talk..

En dat terwijl ik van de week een telefoongesprek had via de app met een klant in de Wereldwinkel AANEEN Nederland, en zij was ervan overtuigd dat ik een lokale Surinaamse was!
Haha … ik heb haar erin gelaten. 😉  Ik ben duidelijk in de Nederland-Suriname spagaat. In Nederland de Surinamer en in Suriname de Nederlander, haha.

Anyways ik ben hier nog wel even, het Corona-project van AANEEN en haar Surinaamse samenwerkingspartners vordert langzaam maar zeker. Dus er is inderdaad nog tijd voor een live integratie cursus. Gelukkig is inburgeren hier in deze multinationale maatschappij nog niet verplicht.

Odi, odi! Okay, tot ziens mag ook … 😉

Blog #5: Covid & Love is in the Air

“Klop klop,” hoor ik.. Hey, er staat iemand bij mij aan de poort. Het hardop roepen van “klop, klop,” alvorens iemands erf op te gaan, is de gebruikelijke vorm van ‘aanbellen’ hier in Suriname. Zwaar aan te raden, daar de huizen hier bewaakt worden door bijtgrage honden.

Ik weet al wie het is; het is mijn buurman… een vlotte Surinaamse man van mijn leeftijd.. Ik loop hem tegemoet, want hij heeft een verse, huisgemaakte portie eten voor mij in zijn handen. Een paar keer per week, word ik door hem daarop, geheel vrijwillig, getrakteerd.

“Hoe gaat het,” vraag ik hem. Een belangrijke vraag in Suriname, die je absoluut niet mag overslaan als je iemand ontmoet. “Ala dya“; letterlijk: Alles is hier, ofwel het gaat zijn gangetje.
Haha, ik moet lachen om het antwoord, daar ik weet dat Surinamers al van oudsher het niet van de daken schreeuwen als het ze goed gaat. Ze zullen meestal antwoorden met; safri safri (rustig) , afu afu (half om half) of wan fasi ( het gaat wel)

We raken weer aan de praat, met een gepaste afstand, daar de Covid zich ook door de lucht verspreidt. Het lijkt alsof hij de afstand wenst te compenseren door wat langere en intiemere gesprekken met mij te houden. Dat kan gemakkelijk, want het is stil op straat en het schemert wat. Door de aangename temperatuur voelt het alsof we ergens in een woonkamer zijn, genietend van een lichte bries. Ik leer hem meer en meer kennen.

Zo veranderen onze gesprekken op een gegeven moment van de dagelijkse ditjes en datjes naar meer privé zaken. Dat hij moeite heeft hierover te praten, merk ik aan zijn spraak, die af en toe haperend wordt. Toch durft hij aan mij toe te geven, dat hij worstelt met zijn seksualiteit.

Seksualiteit in Suriname

Van jongs af aan heeft hij geleerd zich als een ‘man’ te gedragen. Wel als een Surinaamse man, die ook moet kunnen koken en strijken, voor als je vrouw je onverhoopt zou verlaten ;-/ Standaard was het uitgangspunt dat hij een vriendin zou krijgen. Wat ook gebeurde.. Echter na het einde van die relatie, voelde hij zich meer aangetrokken tot andere mannen, wat ook tot seksuele relaties leidde. Dit tot verbijstering van zijn familie, die hem min of meer dwongen te verhuizen.

Daarbuiten in de Surinaamse maatschappij werd het niet veel gemakkelijker.. Op homoseksualiteit is er een enorm stigma. Homoseksualiteit prima, zolang het de heel zichtbare, zeer flamboyante types betreft, en het liefst niet om een eigen gezinslid gaat.

Suriname is klein, fluisterde de buurman mij toe. Iedereen kent iedereen, dus hij zou zijn homoseksuele relaties niet geheim kunnen houden en zijn dierbaren daarmee beschamen. De wens bleef bij hem leven dat hij een op dag weer een vrouw zou vinden en nu kreeg hij de kriebels van mij…

Onder de indruk van zijn persoonlijke verhaal, blijf ik even stil… heel veel herken ik wel van mijn eigen leven en sociale werk voor vereniging AANEEN. Ik ben blij dat hij zijn hart durfde te luchten.. Het zet mij aan het denken…

Liefde is universeel en wij mensen hebben de gave om zowel hetzelfde als het andere geslacht lief te hebben, in en door alle tijden heen. Covid en Liefde hebben in ieder geval 2 dingen gemeen; ze zijn gratis en verspreiden zich o.a. via de meest eenvoudige manier .. de lucht.

BLOG #4: Mijn Laptop … Mijn Lifesaver

Mijn reis naar Suriname.. Vertrek 8 maart 2020.. Wat moet absoluut mee in mijn handbagage? Ja, je raadt het al.. mijn laptop en mijn mobiele telefoon!
Ik ben namelijk voornemend om in de uurtjes die ik niet werk aan de sociale projecten het een en ander administratief daarop bij te houden. Eigenlijk twijfel ik over het meenemen van mijn laptop… Daar ik maar voor 3 weken in Suriname zal blijven en het er superdruk zal hebben met praktijk-opdrachten als netwerkbijeenkomsten met de samenwerkende organisaties van AANEEN  en de nodige aandacht aan hen wil geven.

AANEEN heeft iets van 20+ partnerorganisaties in Suriname, die zich allen op hun eigen werkveld inzetten voor de kwetsbare medemensen aldaar. Te denken valt aan drugsverslaafden, kinderen die met Hiv geboren worden, zwervers etc. Vanuit o.a. het project Hulpmiddelen uit Holland verstuurt AANEEN met hulp van haar leden en bedrijven via Nederland regelmatig (ingezamelde) hulpmiddelen naar hen toe.

Projectreis

Deze projectreis is dan ook bedoeld om zoveel mogelijk met de samenwerkende organisaties het veld in te gaan en verslag te doen van hun werk. Ik zou deze verslagen ook schriftelijk kunnen noteren, bedenk ik me, en later in Nederland digitaliseren. Dit omdat ik lichtelijk, nou zeg maar gerust zwaar, verslaafd ben aan het internet. En tijdens computerwerkzaamheden voor het werk, dwaal ik wel eens af naar andere sites. Waardoor ik niet echt productief achter de pc zit. Ik heb maar 3 weken in Suriname, die wil ik ten volle benutten. Ook rekening houdend met de tropische temperatuur en het bijbehorende tempo. 🙂 Toch pak ik mijn laptop in, mijn 2e rechterhand. 😉

Het is nu inmiddels 25 april en ik ben nog niet terug in Nederland.. Iedereen is bekend met de lock-down van het luchtruim. KLM kan nu geen vluchten uitvoeren naar Suriname, dus de planning van mij is 360 graden veranderd. Alle ingeplande afspraken zijn opeens op verre afstand en ontmoet ik nu merendeels via beeldbellen met Whatsapp. Ik ben niet op de geplande datum terug in Nederland en mis de begrafenis van mijn oom. Ik kan deze via een digitale live stream volgen.

Videobellen en live streams

Om mijn lichaam en geest fit te houden, doe ik na het opstaan mee met begeleidende instructie-video’s op You Tube. De mensen aan wie ik, als bijverdienste voor AANEEN, Sranan Tongo workshops geef, houd ik bij via de live videoconferenties van Zoom. Alle achterstallige administratie wordt nu door mij – bij gebrek aan andere tijdsbesteding – effectief weggewerkt en gepubliceerd op de website van AANEEN.

Ik ben nu meer dan ooit geïnteresseerd in het dagelijkse nieuws van Nederland en aan deze behoefte wordt door diverse internetkanalen voldoende voldaan in de mij vertrouwde Nederlandse taal.. Zo komt ook het nieuws voorbij dat er in Nederland protest is tegen 5G-masten. Deze worden omgehakt en/of in brand gestoken. Ik weet het niet. Ik weet wel dat mijn internetverbinding en al mijn mobiele devices het leven hier nu stukken draaglijker maken. Wellicht weet ik niet beter, toch ben ik super gelukkig dat ik mijn laptop wel heb ingepakt!
Tot de volgende blog 😉

Odi, odi.
Palmira
Directeur AANEEN